عرضه اولیه سکه (ICO) معادل با عرضه اولیه سهام (IPO) در دنیای ارزهای دیجیتال است. ICOها به عنوان روشی برای تامین بودجه و سرمایه‌ی شرکت‌ها عمل می‌کنند. سرمایه‌گذاران تازه‌کار می‌توانند پیشنهادهای جدید را خریداری کرده و یک توکن رمز ارز جدید عرضه شده توسط شرکت را دریافت نمایند. این توکن ممکن است کاربردی در استفاده از محصول یا خدماتی که شرکت ارائه می‌دهد، داشته باشد و یا تنها نمایانگر سهمی از شرکت یا پروژه باشد.

عملکرد عرضه اولیه سکه چگونه است؟

وقتی یک استارت‌آپ رمز ارز از طریق عرضه اولیه سکه به دنبال تامین بودجه‌ی خود است، معمولاً وایت پیپر یا همان اوراق سفید را ایجاد می‌کند. وایت پیپر شامل مواردی همچون موضوع کلی پروژه، نیازی که پروژه پس از اتمام کار برآورده می‌سازد، مقدار بودجه مورد نیاز، تعداد توکن‌های مجازی متعلق به بنیان‌گذاران، نوع پولی که قابل قبول است و مدت زمان اجرای کمپین ICO است.

در زمان فعالیت کمپین ICO، توکن‌های پروژه از طریق فیات یا ارز دیجیتال توسط علاقمندان و حامیان پروژه خریداری می‌شوند. این سکه‌ها با عنوان توکن شناخته می‌شوند و شبیه به سهام فروخته شده‌ی یک شرکت به سهامداران در عرضه اولیه سهام یا IPO است. در صورتی که پول جمع‌آوری شده، حداقل بودجه‌ی مورد نیاز شرکت را تامین نکند، پول حامیان بازگردانده می‌شود و کمپین ICO شکست می‌خورد. اگر الزامات تامین بودجه در چارچوب زمانی مشخص برآورده شوند، پول جمع‌آوری شده در جهت دستیابی به اهداف پروژه بکار گرفته می‌شود.

عرضه اولیه سکه (ICO) در برابر عرضه اولیه سهام (IPO)

برای شرکت‌های سنتی، روش‌های اندکی به منظور جمع‌آوری بودجه‌ی مورد نیاز برای رشد و توسعه وجود دارند. یک شرکت می‌تواند با بودجه‌ی کم آغاز به کار کند و تا جایی که سودش اجازه دهد، رشد و گسترش یابد. از سوی دیگر، شرکت‌ها می‌توانند از سرمایه‌گذاران خارجی برای پشتیبانی اولیه استفاده کنند. لازم به ذکر است که سرمایه‌گذاران خارجی، جریان پولی سریعی را به شرکت تزریق می‌کنند اما بخشی از سهام مالکیت شرکت را نیز به دست می‌آورند. روش دیگر، سهامی عام شدن است، یعنی به دست آوردن بودجه با فروش سهام از طریق یک IPO.

در حالی که IPOها صرفاً با سرمایه‌گذاران سروکار دارند، عرضه اولیه سکه ممکن است با حامیانی سروکار داشته باشند که مشتاق سرمایه‌گذاری در یک پروژه‌ی جدید از قبیل رویداد سرمایه‌گذاری جمعی هستند. ICOها با سرمایه‌گذاری جمعی تفاوت دارند به گونه‌ای که حامیان ICOها از طریق بازگشت سرمایه‌ انگیزه پیدا می‌کنند اما بودجه‌ی جمع‌آوری شده توسط کمپین‌های سرمایه‌گذاری جمعی اغلب کمک‌های مالی هستند. به همین دلیل است که به ICOها، فروش جمعی نیز گفته می‌شود.

به علاوه، ICOها حداقل دو تفاوت مهم ساختاری با IPOها دارند. اول این که ICOها به شدت بی‌قانون هستند، بدان معنا که سازمان‌های دولتی از قبیل کمیسیون اوراق بهادار و بورس (SEC)، نظارتی بر آن‌ها ندارند. دوم آن که ICOها به دلیل غیر متمرکز سازی و نبود قوانین و مقررات لازم نسبت به IPOها از آزادی ساختاری بیشتری برخوردارند.

ICOها به روش‌های متعددی قابل ساختاربندی هستند. در برخی موارد، شرکت هدف یا حد خاصی را برای بودجه‌بندی خود در نظر می‌گیرد که بدان معنی است که هر توکن فروخته شده در ICO دارای قیمت از پیش تعیین شده است. در موارد دیگر، عرضه توکن‌های ICO به صورت استاتیک ولی هدف بودجه‌بندی دینامیک است. این بدان معنی است که توزیع توکن‌ها میان سرمایه‌گذاران به بودجه‌ی دریافتی بستگی دارد (یعنی هر چه بودجه کلی دریافتی در ICO بیشتر باشد، قیمت نهایی توکن بالاتر خواهد بود).

با این وجود، برخی دارای عرضه دینامیکی توکن هستند که بر اساس مقدار بودجه‌ی دریافتی تعیین می‌شود. در چنین مواردی، قیمت هر توکن استاتیک است اما هیچ گونه محدودیتی در قبال تعداد توکن‌های کلی وجود ندارد.

مزایا و معایب عرضه اولیه سکه (ICO)

مزایا

در یک IPO، سرمایه‌گذار سهام یک شرکت را در قبال سرمایه‌گذاری خود دریافت می‌کند. در یک ICO، چیزی به نام سهام وجود ندارد. شرکت‌هایی که بودجه‌ی خود را از طریق ICO جمع‌آوری می‌کنند، بلاکچینی را هم قیمت با یک سهم ارائه می‌دهند؛ یعنی توکن رمزگذاری شده. در اکثر موارد، سرمایه‌گذاران پرداخت را با استفاده از توکن‌های محبوب در دسترس همچون بیت‌کوین انجام می‌دهند و در ازای آن توکن‌های متناسب جدیدی را دریافت می‌کنند.

لازم به ذکر است که راه‌اندازی یک ICO برای یک شرکت به منظور ایجاد این توکن‌ها، کار بسیار ساده‌ای است. سرویس‌های آنلاینی وجود دارند که امکان ایجاد توکن‌های رمزگذاری شده طی چند ثانیه را فراهم می‌کنند. سرمایه‌گذاران باید در ارتباط با تفاوت میان سهام و توکن‌ها به خاطر داشته باشند که توکن‌ها از هیچگونه ارزش ذاتی یا ضمانت قانونی برخوردار نیستند. مدیران ICO، توکن‌ها را بر اساس قوانین ICO تولید و دریافت می‌کنند و سپس آن‌ها را بر اساس برنامه‌ای برای انتقال به سرمایه‌گذاران مجزا توزیع می‌نمایند.

معایب

با توجه به پیشتازی ICOها در صنعت رمز ارز و بلاکچین، این حوزه‌ی جدید با خود چالش‌ها، ریسک‌ها و فرصت‌های پیش‌بینی نشده‌ای را به همراه آورده است. بسیاری از سرمایه‌گذاران با امید سودآوری سریع و زیاد در این حوزه سرمایه‌گذاری می‌کنند. موفق‌ترین ICOها در طی چند سال گذشته موجب این امیدواری در سرمایه‌گذاری شده‌اند زیرا سودآوری بسیار زیادی را برای سرمایه‌گذاران به همراه داشته‌اند. با این وجود، این اشتیاق زیاد می‌تواند گمراه‌کننده باشد.

به دلیل نبود یک قانون جامع و کامل در ارتباط با ICOها، تقلب و کلاهبرداری جز جدایی‌ناپذیر این صنعت است. علاوه بر این، از آنجایی که مقامات مالی مانند کمیسیون بورس و اوراق بهادار (SEC) نظارتی بر آن ندارند، بازیابی سرمایه‌های کلاهبرداری شده بسیار دشوار و به عبارتی غیر ممکن است.

هیچ تضمینی وجود ندارد که سرمایه‌گذاری در ICO با کلاهبرداری همراه نباشد اما با رعایت موارد زیر می‌توان از آن جلوگیری کرد:

  •     سرمایه‌گذار باید مطمئن شود که توسعه‌دهندگان پروژه تعریف دقیقی از اهداف خود دارند. ICOهای موفق معمولاً اهداف واضح، مختصر و قابل درکی را ارائه می‌دهند.
  •     سرمایه‌گذار باید در ICO سرمایه‌گذاری کند که ۱۰۰% شفافیت دارد.
  •     سرمایه‌گذار باید به دنبال شرایط و ضوابط قانونی تعیین شده برای ICO باشد. علاوه بر این، باید از قانونمند بودن یک ICO اطمینان حاصل نماید.
  •     سرمایه‌گذار باید اطمینان حاصل کند که سرمایه ICO در یک کیف پول مطمئن ذخیره می‌شود؛‌کیف پولی که برای دسترسی نیاز به چندین کلید داشته باشد. این یک اقدام امنیتی سودمند در برابر کلاهبرداری است.

.