حتی اگر در دنیای رمز ارزها تازه‌وارد باشید، احتمالا تا الان با عبارت پروتکل برخورد کرده اید. پس باید بدانید که پروتکل‌ها چه هستند و چرا مهم هستند؟ آیا تئوری پروتکل حقیقت دارد؟ همان گونه که با گذر زمان دنیای رمز ارزها گسترده‌تر می‌شود و تبادلات بیشتری در آن صورت می‌گیرد، پروتکل‌ها نقش ژررنگ‌تلری در این جهان پیدا می‌کنند.

در این مقاله، بررسی می‌کنیم که پروتکل‌ها چگونه خود را وارد دنیای رمز ارزها کرده‌اند. سپس موارد زیر را پوشش می‌دهیم:

با ما همراه باشید.

پروتکل‌ ها چه هستند؟

 تمامی شبکه های بلاک‌چین یکسان نیستند و کاربرد آن‌ها بستگی به پروتکل استفاده شده دارد. به زبان ساده پروتکل‌ها یک دسته از کدهای پایه هستند که به یک چیزی می‌گویند چگونه به اتفاقاتی که می‌افتد واکنش نشان دهد. درواقع برنامه‌ای است که نرم‌افزار هر نوع شبکه‌ای بر آن بنا می‌شود. پروتکل‌ها چگونگی ارتباط و تبادل اطلاعات میان چند بخش را مشخص می‌کنند.

پروتکل‌ها فقط به دنیای رمز ارزها محدود نمی‌شوند و در بسیاری از زمینه های دیگر نیز استفاده می‌شوند.

در اینترنت، پروتکل‌ها باعث می‌شوند که یک سایت بتواند کار کند. رایج‌ترین پروتکل‌های موجود در اینترنت، HTTP و HTTPS هستند. در کنار این‌ها TCP/IP و SMTP هم دیده می‌شود.

این پروتکل‌ها کدهای پشت پرده‌ای هستند که که باعث می‌شوند تمام اپلیکیشن‌هایی که بر اساس اینترنت هستند، به درستی کار کنند. فیسبوک، آمازون، توییتر، گوگل، نتفلیکس، سایت بانک‌ها، سایت اخبار و همه سایت‌هایی که وجود دارند بر اساس یکی از این پروتکل ها کار می‌کنند.

مانند اینترنت، رمز ارزها هم پروتکل‌های مخصوص به خود را دارند و برای هر نوع از رمز ارزها (مانند بیت‌کوین، اتریوم و XRP) هم متفاوت است.

هر یک از پروتکل‌های رمز ارزها فقط به تعدادی از اپلیکیشن‌ها و گاهی فقط اپلیکیشن رسمی رمز ارز اجازه فعالیت می‌دهد. پروتکل‌ ها امنیت لازم برای دسترسی به بلک‌چین‌ها را فراهم می‌کنند.

 

در گذشته، باید به بانک‌ها برای نگهداری از پولمان اعتماد می‌کردیم تا از آن چیزی بدون اجازه ما برداشت نشود. این نمونه ای از مدیریت مالی در گذشته است.

ولی در دنیای بلاک‌چین‌ها، امنیت داده‌ها با استفاده از پروتکل‌ها که اجازه تبادل اطلاعات را صادر می‌کنند، تامین می‌شود. با گسترش دنیای دیجیتال، ما به شرکت‌های بیشتری اجازه دسترسی به اطلاعاتمان را داده‌ایم و در تعداد بسیاری از سایت‌ها، اطلاعات پرداختمان را وارد کرده‌ایم.

پخش بودن این اطلاعات در سرتاسر اینترنت، نگهداری و حفظ این اطلاعات را برای ما سخت کرده و آن‌ها را در مقابل هک، ضعیف می‌کند.

پروتکل‌های رمز ارزها به ما کمک می‌کنند تا اطلاعاتمان را راحت‌تر مدیریت کنیم. پروتکل‌ها به اشخاص اجازه می‌دهند که روی آن‌ها اکانت بسازند و با استفاده از این اکانت روی سایت‌های دیگر رمز ارزهای خود را با خدمات و یا کالا تبادل کنند. پایه و اساس امنیت این اپلیکیشن‌ها را پروتکل‌ها تامین می‌کنند. این پروتکل‌ها علاوه بر تامین امنیت، باعث اجرای اپلیکیشن‌ها هم می‌شوند.

چرا این خوب است؟

این به این معنا است که شما اطلاعات یکتای خود را دارید و دسترسی قوی‌تر و امن‌تری به گستره ی عظیمی از کالاها و سرویس‌ها دارید.

پروتکل‌ های لاغر و چاق چه هستند؟

تفاوت اصلی میان پروتکل‌های رمز ارزها و پروتکل‌های استفاده شده در اینترنت، این است که گروه اول به تعداد محدودی از اپلیکیشن‌ها اجازه فعالیت می‌دهد ولی گروه دوم، محدودیتی در صدور اجازه ندارند و یا به تعداد زیادی از اپلیکیشن‌ها اجازه فعالیت می‌دهد. به همین دلیل است که پروتکل‌های رمز ارزها را پروتکل‌های چاق می‌نامند، زیرا فقط به تعداد محدودی از اپلیکیشن‌ها اجازه فعالیت می‌دهند و در مقابل، پروتکل‌های اینترنت را لاغر می‌نامند زیرا به تعداد زیادی از اپلیکیشن‌ها اجازه فعالیت می‌دهند.

این پروتکل است که رمز ارزها را برای کاربردی که دارند، ارزشمند می‌کند و بدون آن‌ها رمز ارزها و بلاک‌چین‌ها بی‌ارزش هستند.

مثال‌هایی از پروتکل‌های مربوط به رمز ارزها

بیت‌کوین

بیت‌کوین شناخته شده ترین پروتکل رمز ارز است. بیت‌کوین یک سیستم پولی نفر به نفر است که به کاربرانش اجازه می‌دهد بدون واسطه میان یکدیگر ارز تبادل کنند.

با این پروتکل می‌توان تبادلاتی را انجام داد که قابل بازگشت نیستند و از برداشت دو برابر جلوگیری می‌کند. تکنولوژی مورد استفاده در بیت‌کوین، هش، امضای دیجیتالی، رمزنگاری کلیدی عمومی، P2P و تاییدیه عمل ماینینگ است.

اتریوم

اتریوم با بیت‌کوین تفاوت دارد و اطلاعات را از طریق قرارداد هوشمند (smart contract)، اپلیکیشن‌هایی که مستقل از شرکت‌های طرف سوم هستند و ثبت اطلاعات مربوط به سپرده‌گذاری انتقال می‌دهد و امکان نقل‌وانتقال ارز را فراهم می‌کند.

ریپل

ریپل که از XRP نشات گرفته است، در سال ۲۰۱۲ بوجود آمد. کار این پروتکل این است که به بانک‌ها، درگاه‌ها و ابزار دیجیتالی این اجازه را می‌دهد تا به سرتاسر جهان ارز بفرستند.

این پروتکل از یک لجر منبع باز استفاده می‌کند و توکن‌هایی به صورت انواع رمز ارزها را پشتیبانی می‌کند.

هایپر لجر

هایپر لجر تعداد زیادی از صنایع مانند مالی، تولیدی، تکنولوژی و IoT را کنار هم قرار می‌دهد و از تبادلات کسب‌وکارهای بین‌المللی، کسب‌وکارهای زنجیره‌ای و خدمات مربوط به تکنولوژی پشتیبانی می‌کند.

اوپن چین

این پروتکل پلتفرمی برای موسسه‌های مختلف مانند استارت‌آپ‌هایی که می‌خواهند رمزارز تولید کنند، است تا بتوانند دارایی‌های دیجیتال خود را مدیریت کنند. برخلاف پرتکل‌های دیگر این یکی به کاربران این امکان را می دهد تا مسیر خاص و جداگانه‌ای برای انتقال اطلاعات خود ایجاد کنند.

کوردا

کوردا رمزارز اختصاصی خود را ندارد اما بسیاری از شرکت‌های مالی از آن برای ثبت، پیش‌بینی و منظم کردن امور مالی خود استفاده می‌کنند. این پروتکل منبع باز است و از تبدیل بلاک‌چین‌هابه سناریوهایی که با قوانین بانک‌ها سازگار نیست، جلوگیری می‌کند.

Symbiont Distributed Ledger

این پروتکل می‌تواند در هر ثانیه ۸۰.۰۰۰ تبادل را پردازش کند و برای شرکت‌هایی ساخته شده است که باید  امور مالی پیچیده را در زمان کوتاه پردازش کنند.  این سیستم در سال ۲۰۱۶ به عنوان کیت تکمیلی اسمبلی که سیستم ایجاد قرارداد هوشمند بود، به بازار معرفی شد. پروتکل‌های معرفی شده در بالا و دیگر پروتکل‌ های موجود، دلیل وجود رمز ارزهای مختلف هستند. امیدواریم این مقاله برای شما مفید واقع شده باشد.